Het innerlijk kind

Het begrip 'innerlijk kind' staat voor ervaringen in ons jonge leventje die een diepe indruk op ons hebben achtergelaten. Bijvoorbeeld de ervaring van liefde en aandacht maar ook sterke emoties en kwetsende ervaringen, zoals woede, verlating of onrecht. Dergelijke ervaringen kunnen te sterk geweest zijn voor het kind om te verwerken.

Maar soms zijn deze emoties te groot om te verwerken of worden ze afgekeurd door de opvoeders. Dan wordt deze emotie niet verwerkt of rechtgezet. Een stukje kind in ons blijft dan in die onverwerkte ervaringen steken en groeit niet verder mee. Het zet zich vast als spanning in je lichaamsweefsel, in je denken en uiteindelijk ook in je gedrag. Spanningen die kunnen uitgroeien tot allerlei fysieke of mentale klachten.

Hoe klein we ook waren, we ontwikkelden over die ervaringen een begrip, van overtuiging zoals:

•  'ik mag er niet zijn' 
•  'ik ben niet goed zoals ik ben' 
•  'ik moet het alleen doen' 
•  'ik moet het verdienen' 
•  'ik ben niet om van te houden'
•  ‘ik hoop dat ze van me houd (valse hoop)
•  ‘ik heb niets nodig, het hoeft niet voor mij (ontkenning van behoefte)
•  ‘ik heb angst, en kan vriendschappen niet vasthouden (primaire afweer)

Hoe volwassen we nu ook denken te zijn, die achtergebleven stukjes kind in ons draaien nog altijd hun filmpje van toen af in ons lichaam. En onze hersenen produceren naadloos de chemische stoffen die ons weer het bijbehorende gevoel geven. Zo lijken onze oude overtuigingen dan ook tot op de dag van vandaag echt waar te zijn. We geven op deze manier onze eigen pijn en angsten onbewust ook weer mee aan onze kinderen. De geschiedenis kan zich weer herhalen. In relaties zijn er twee innerlijke kinderen actief, die van jou en die van de ander. Maar eerst naar hoe het ooit begon: Lees meer Het pure kind

Terug naar het overzicht