Rouw en Verlies, vragen en informatie

Rouw en Verlies bij:

Werk - gezondheid - zelfdoding - vragen en informatie

We verliezen niet alleen mensen, maar soms ook voorwerpen, dromen, een thuis, een werkplek of gezondheid.
Meestal brengt het ene verlies andere verliezen met zich mee. Bv. op fysiek, psychisch, materieel en sociaal vlak (zoals verminderd inkomen na echtscheiding).

Er is zichtbaar verlies, maar ook veel verborgen verlies zoals bijvoorbeeld bij ongewilde kinderloosheid, armoede, het krijgen en leven met een kind met een beperking, ontslag, verlies van huisdier, faillissement etc.
Rouw wat niet zichtbaar is of niet erkende rouw kan leiden tot gevoelens van schaamte en schuld, onmacht, verdriet, maar ook tot minder steun van de omgeving en de hulpverlening en dus tot complicaties in het rouwproces.

Verlies van werk

Het verliezen van een baan is meestal een schokkende gebeurtenis. Werk is voor veel mensen meer dan alleen geld verdienen. Het is ook een basis voor zelfwaardering en vormt een belangrijk deel van je identiteit. Verlies van werk betekent vaak een verlies van financiële veiligheid, sociale contacten, van mogelijkheden tot zelfontplooiing en zinvol bezig zijn. Mensen die geconfronteerd worden met zo’n (dreigend) verlies ervaren gevoelens van verwarring en desoriëntatie. Het oude vertrouwde is er niet meer en je hebt nog geen zicht op iets nieuws: Je staat als het ware met lege handen. Hoe kun je omgaan met zo’n gedwongen, onvrijwillig afscheid en weer grip krijgen op je werk en leven?

Kom je er alleen of met de steun van de mensen om je heen niet uit, heb je het gevoel steeds terug te vallen, zoek dan hulp. Een aantal gesprekken met een therapeut kunnen je helpen om het verlies te verwerken en weer perspectief te gaan zien.

Verlies van gezondheid

Een onbewuste aanname die mensen gedurende hun leven hebben is dat we altijd gezond zullen zijn. Rationeel weten we dat dit niet zo hoeft te zijn maar in ons dagelijks leven houden we met de mogelijkheid dat we iets kunnen gaan mankeren nauwelijks rekening. Wanneer we worden geconfronteerd met het feit dat we serieus ziek blijken te zijn kan dit een enorme deuk in het zelfvertrouwen en aan de ervaren kwaliteit van leven geven. Het eigen lijf heeft je in de steek gelaten.

In veel gevallen zal het leven anders moeten worden ingericht en nieuwe leefgewoontes moeten worden aangenomen. Om erger te voorkomen of om simpelweg te leren om te gaan met de ziekte. De kans is groot dat wanneer de focus komt te liggen op wat er niet meer kan en wat niet meer mag er voorbijgegaan wordt aan de kansen die er nog wel liggen. De zin gaat uit het leven. Begeleiding bij het proces van integreren van het gegeven te moeten leven met een ernstige en/of levensbedreigende ziekte kan hierin een groot verschil maken.

Veel mensen die een ernstige en/of levensbedreigende ziekte (zoals bv. kanker) hebben gehad zullen in eerste instantie op de overleef stand hebben geleefd. Als ze weer hersteld zijn gaan ze vaak “gewoon” door met leven. Belangrijk is alert te zijn op het moment dat er allerlei vage emotionele of fysieke klachten zijn.

Verlies door zelfdoding

Zelfdoding is een vorm van overlijden die een specifieke aandacht vereist. Nabestaanden blijven vaak met veel vragen achter. Verdriet, boosheid, schaamte, er zijn allerlei rouwgevoelens die intens naar boven kunnen komen.  Het is een situatie die ons leven overhoophaalt, en vaak wordt er gezocht naar een verklaring. Vaak is er ook een waarom- vraag. Ben ik niet de moeite om voor te leven? Had ik het kunnen voorkomen? Of waarom heb ik niets gemerkt? Vaak heerst er ook nog een taboesfeer over zelfdoding. Dit maakt het voor nabestaanden vaak moeilijk om hierover te praten.

Vragen

‘Ik ga effe lopen.’
‘Hoezo? Je bent er net weer en je voeten zijn kapot.’
‘Ik ben een beetje misselijk.’
‘Oké, maar pak eerst even je schone was aan.’

Het zijn de laatste woorden die moeder en haar zoon uitwisselen, vlak voordat hij die dag de deur uitloopt. Daarna zal ze hem nooit meer levend terugzien. ‘Sinds die fatale dag is ons (gezin-familie) leven een grote chaos’, schrijft vertelt de moeder. ‘Je wilt er gewoon niet aan, dat jouw kind zelfmoord heeft gepleegd.’ Niet alleen het intense verdriet gemis, maar ook talloze vragen achtervolgen haar. Haar zoon loopt de deur uit, anderhalf uur later overlijdt hij. Wat is er in die anderhalf uur gebeurd?

Informatie

‘Ik heb nooit het idee gehad dat hij speelde met de gedachte van zelfmoord. Voor zover ik weet, werd hij niet gepest op school en vertoonde hij geen depressief gedrag. Dat maakt het voor mij heel lastig om te begrijpen. Waarom deed ie ‘t? Waarom hebben we nooit iets gemerkt? Was het überhaupt wel zelfdoding?’ Zij stelt al haar vragen, vertelt wat er is gebeurd en doet daarmee een beroep op al zijn vriendschappen om alle informatie die zij wellicht hebben, te delen. ‘Elk flintertje informatie telt.’

Zit jij in de knoop met jezelf en/of wil je praten over zelfdoding? Kijk voor hulp en advies op